2 punten -2x elende

We moesten toen terugkomen van een 33-11 achterstand om uiteindelijk alsnog te nipt te winnen. Dat moest dit keer anders, zo hadden we duidelijk afgesproken.

De wedstrijd begon aanvankelijk goed. Er lag ruimte voor drives en deze werd in eerste instantie goed benut. Na de eerste minuten stokte de aanvallen en werd er te snelle opties genomen. Daarmee verdween de flow uit ons spel en kon Loko profiteren. En toen ging het helemaal mis. Astrid pakte een van haar zo kenmerkende drives over de baseline, werd vakkundig onderuit gelopen en kwam totaal verkeerd terecht. Meteen was duidelijk dat er iets heel erg mis was met haar knie en dat ze niet verder kon. De toegekende fout met vrije worpen waren een hele schrale troost. De schrik zat er goed in, maar Meike benutte ondanks dat toch 1 van de 2. Het eerste kwart eindigde met een stand van 13-16.

Het tweede kwart waren we de draad totaal kwijt. We kwamen maar moeilijk tot scores, misten makkelijke ballen, bleven snelle opties nemen zonder te rebounden en lieten Lokomotief aanvallend hun spelletje spelen. Hun schutters profiteerden dankbaar en zorgen voor een flinke run in deze periode. Met nog 2 minuten op de klok en een stand van 37-29 gaat het opnieuw heel erg mis voor ons; Letteke gaat naar de basket, raakt uit balans en verstapt zich zodanig, dat haar enkel totaal verkeerd op haar onderbeen staat. Een heel naar gezicht en snel wordt een ambulance gebeld. Het spel ligt lang stil omdat we haar liever niet willen bewegen, en de schrik zit vreselijk is. Uiteindelijk zetten ambulancemannen de enkel vast en raden ze aan foto’s te maken. Een ritje met de ambulance vinden ze niet nodig, en aangezien dat veel gedoe scheelt offert Inge zich op om meteen met Astrid en Letteke naar het ziekenhuis te vertrekken. Held!

De schrik zit er bij ons allemaal heel erg in. Tranen vloeien op de bank en er is twijfel of we überhaupt nog verder willen spelen. Na contact met de competitieleider wordt duidelijk dat de keuze aan ons is, maar dat het ons wel verliespunten op kan gaan leveren als we stoppen. Dat zou betekenen dat de overwinning op Binnenland voor niets zou zijn, en dat was geen optie. Dus werd besloten dat de resterende tijd van het 2e kwart opgeteld zou worden bij het 3e kwart en we zouden verder spelen.
Ondanks de bibberende knieën en de tranen pakten we de draad meer dan goed op. We waren fel, gingen ons nu wel mengen in de rebound en gaven verdedigend veel druk. Loko had het zwaar, kwam maar zelden tot scores, en wij leken nu los. We wonnen het 3e kwart met 10-20 en waren met een stand van 47-49 helemaal terug in de wedstrijd.

Het laatste kwart was dus alles mogelijk. We hadden het 3e kwart zoveel veerkracht getoond dat we onszelf moesten belonen door vandaag te winnen. Ook voor de meiden die inmiddels onderweg waren naar het ziekenhuis. Het werd een super spannend kwart, net als in de eerste wedstrijd in dit gymzaaltje. We kwamen met sterke acties 5 punten voor, maar geven deze voorsprong ook zo weer uit handen door slap te verdedigen. In de laatste minuut, bij een stand van 61-61 speelde Lokomotief een lange aanval. Deze moest resulteren in een schot, maar via een goed uitgevoerde switch en een daarop volgend block (BAM) konden wij met een vrije lay up de beslissende voorsprong pakken; 61-63 met nog zo’n 10 seconden te spelen. Uiteraard volgde daarop een time out van Lokomotief, die wij benutten om onszelf te vertellen dat de punten met ONS mee moesten, want als iemand ze vandaag verdienden dan waren wij dat. Door een keiharde verdediging op de inbounce kwam Loko nog tot een moeizaam schotje wat hartstikke mis ging. De verdedigende rebound van Ilse betekende definitief dat de punten mee gingen naar Utrecht.

Een wedstrijd die we allemaal snel willen vergeten, maar waar we helaas nog lang aan herinnerd zullen worden...

Scores: Astrid 4, Ilse 4, Q 6, Wieke 6, Simone 8, Meike 10, Winny 10, Mies 15